Ik keek al een hele tijd uit naar deze nieuwe game, een singleplayer spel die je meeneemt op een trip down memorylane naar tiener zijn in de 90’s (en 00’s) met als hoofdverhaal muziek. Perfect om heerlijk even voor te gaan zitten natuurlijk. Gewoon lekker languit, controller in de hand en ontspannen.

En dat was het ook! Ik ben zo’n 3 uurtjes bezig geweest met het verhaal van Cassandra, Van en Stacy. 3 vrienden die hun laatste avond samen met een feest gaan doorbrengen. Stacy gaat namelijk verhuizen voor haar droom om soundtracks te maken. Zij kent muziek zo goed, dat ze voor elk moment het beste nummer weet te vinden. De mixtape die zij wilt inleveren is die van hun laatste avond samen. Up’s en downs, maar ook veranderingen in de situatie zorgen voor een bijzondere mix van verschillende muziek.

Ik zeg wel meteen: Het is meer een co-operatieve film dan echt een game. Daarom is het zo layback. Je volgt hun verhaal en moet soms even opzoek naar gesprekken en spullen, of je moet het skateboarden sturen, vuurwerk afsteken, foto’s maken of dronken door een filmzaak lopen. Het is in dat opzicht bijna meer kijken dan spelen, maar het is super leuk dat je zelf wel wat kunt doen in de tussentijd.

De game zit heel mooi in elkaar, de art, de verhouding, maar ook het verhaal en de muziek zijn perfect om je avond (of 2, zoals ik deed) mee te vullen. Zelfs het menu als je het spel op pauze zet is echt heel goed over na gedacht. Ook al was ik tiener in 2010, net even te laat eigenlijk, heb ik wel mee kunnen leven met hun avonturen en verhaal. Ik herkende sommige stukken ook echt uit mijn eigen tienerjaren en dat maakte het zo mooi. Ik heb ook echt wel alle emoties beleefd, ik heb gelachen, maar heb ook een traantje moeten wegpinken. Daarbij is het gewoon echt wel een game die herinneringen perfect in beeld brengt. Door de jaren heen vervagen wat details, veranderen wat momenten, en dit maakt dat het ‘fantasie’ tintje zoals vliegen door de grasvelden of zweven door de straten omdat je je echt zo verdrietig of alleen voelt toch niet vreemd aanvoelen.

”Met muziek van DEVO, Roxy Music, Lush, The Smashing Pumpkins, Iggy Pop, Siouxsie and the Banshees, Joy Division, The Cure en vele anderen.” – Steam

Wat ik zelf vooraf had gehoopt/verwacht was dat het spel ietsjes meer invloed had van de speler, dat er bijvoorbeeld meerdere eindes mogelijk zijn na aanleiding van de keuzes die je maakt, of dat er net iets meer momenten zijn dat je zelf ook iets kunt doen zoals bijvoorbeeld bij een player-driven game. Als je de dan wat kortere cutscenes bij eerste keer spelen unskippable maakt kan je alsnog het hele verhaal meegeven zoals je hebt bedoeld.

Of ik moet gewoon nog erg wennen aan ‘narrator-driven games’ zoals Mixtape, want ik weet dat er meer zijn die op zo’n manier zijn uitgewerkt. Ik heb eerder What remains of Edith Finch gespeeld, of bijvoorbeeld het spel The Artful Escape van dezelfde ontwikkelaar Beethoven and Dinosaur, en er komt zelfs binnenkort nog iets vergelijkbaars uit: Forever Ago van dezelfde uitgeverij Annapurna Interactive. The Quarry is hiervan ook een goed horrorspel voorbeeld, maar hierbij is het wel mogelijk meerdere eindes te krijgen.

Ondanks dat dat dus niet helemaal aan mijn verwachtingen voldeed was het wel echt een enorm mooi verhaal en echt wel heel leuk om te spelen, al leek het tegen het einde wel alsof er 3 keer een eind was terwijl ik toch elke keer weer door moest spelen. Ik ben wel blij dat dit het einde was, en niet een eerder moment. Het maakte het verhaal wel echt af, en het is naar eigen invulling wat er gebeurd na deze laatste avond samen. Want we weten allemaal: Na de middelbare gaat het grootste deel van vrienden uiteindelijk hun eigen weg.

Mixtape
Steam €18,99
7 mei 2026
Beethoven and Dinosaur
Annapurna Interactive
Heel positief (7.187 reviews)
Verhaalgedreven, Singleplayer, Muziek, Jaren 90