Ik heb een maand gedaan over het boek, en dat is niet omdat ik het slecht vond, maar omdat ik echt heel druk was met ontwikkelingen op werk, voorbereiden van feestdagen en mens… noem maar op. Elektrische woestijn is het tweede deel van Mechanische Oase, één van mijn favoriete boeken van 2023. Nu, 2 jaar later, ben ik komen te zitten met 2 exemplaren van Elektrische woestijn en dat nodigt natuurlijk uit voor een winactie!

[Ik wil Nina en Uitgeverij September heel erg bedanken voor het toesturen van een recensie exemplaar. Mijn mening is niet beïnvloed door het krijgen van een recensie exemplaar. Hieronder staat mijn volledig eigen mening.]

Nina did it again… she made me cry at the end of the book…

Mijn verwachtingen na deel 1 lagen erg hoog. Deel één was een boek dat meer stilstond bij de wereldbouw, maar ik wist eigenlijk zeker dat dit vervolg sneller zou gaan lopen en er leuke events langs zouden komen. En hoewel ik tijdens het lezen soms wel twijfelde of ik mijn verwachtingen misschien té hoog had liggen, werd dit echt volledig goed gemaakt!

De flaptekst van deel 2 ging wel over een nieuw personage die wij nog niet konden uit deel 1, en daar schrok ik in het eerste opzicht wel van, maar ik begon met volle moed met lezen vanuit haar oogpunt. Uiteindelijk vind ik het zelfs jammer dat we niet méér vanuit Zaya hebben mogen lezen, ik vind haar als karakter heel leuk en goed opgezet. Het was wel leuk om soms even een perspectiefwisseling te hebben, maar ik was door de flaptekst een beetje voorbereid op een volledig boek vanuit Zaya.

De wisselingen waren vooral richting Valeri, het hoofdpersonage uit deel 1. Ik vind haar alleen helaas nu geen leuk karakter meer, ze is naar mijn mening niet geschikt als leider, komt erg onzeker over en ziet dingen niet aankomen. Ze komt daarbij erg naïef op mij over in tegenstelling tot het eerste deel. Het is wel opzettelijk dat bepaalde keuzes niet kunnen worden gemaakt door haar, omdat dit is hoe de wereld werkt, maar het terugkomende overleg over wie de leider is maakt het voor Valeri niet makkelijker om verder vooruit te kijken. Maar terugkijken kan ze dan wel weer. Reflecteren en zien waar ze is gekomen, en dan nadenken hoe ze dit misschien later kan aanpakken.

”Je moet eens ophouden met je zo schuldig voelen. Al is dat waarschijnlijk wel wat jou drijft en waardoor je zoveel voor elkaar krijgt. Door je zorgen te maken.” ~Kenra [uit Elektrische Woestijn – Nina Janmaat]

Het boek is dus sterk plotgedreven, ze doen alleen dingen wanneer er iets gebeurt, de personages staan eigenlijk niet erg centraal, tot op het einde. Er zijn wel een aantal mensen die als hoofdpersoon doorgaan, en ze ontwikkelen wel een beetje op persoonlijk gebied, maar het verhaal wordt erg gedreven door gebeurtenissen waardoor de karakterontwikkeling niet enorm op de voorgrond terugkomt. Er zijn door het plot heen wel leuke evenementen waar plottwists worden ingezet en zelfs wel een beetje spanning bij komt kijken en dat waardeerde ik heel erg. Er gebeurt ook genoeg en het verhaal loopt echt stukken sneller dan deel 1, dus er is geen moment dat ik mij kon vervelen.

Maar het einde… pfoh! De laatste 20 bladzijden las ik vol verbazing, was enorm sterk neergezet – en hier was ik wel echt blij dat de epiloog vanuit Valeri was geschreven, omdat er ook een terugblik kwam op waar zij door beide boeken heen is gegaan, waar zij is gekomen, en uiteindelijk zelfs een soort epiloog van jaren later. Hier had ik emoties die ik niet vaak tijdens het lezen voel, maar ik ga niks verder verklappen.

Het is wel echt belangrijk om deel 1 eerst te lezen, zo krijg je al genoeg voorgrond over de karakters en de erg interessant ontwikkelde wereld. Door deel één was het heel behapbaar om de extra details en veranderingen in de samenleving mee te krijgen. De bots en mogelijkheden, maar ook het dagelijks leven zijn zo veranderd door het einde van deel 1, dat het geweldig is om hier verder over te lezen. Wat ik bij Mechanische Oase al heel leuk vond kwam nu ook weer terug: De maatschappelijke en economische ontwikkelingen en problemen waar wij in het echte leven nu middenin zitten, komen op een duidelijke manier terug in deze serie, het is iets om bij stil te staan, iets om over na te denken, en de voor en nadelen naast elkaar te leggen. Er is door het verhaal geen goed of fout, er is genoeg ruimte om je eigen mening te vormen over bepaalde onderwerpen.

Was ze niet al vanaf het begin een bot door haar geheugenchip én processor? … Of was ze een mengelmoes van zowel mens als bot, een echte cyborg? En, de belangrijkste vraag, wat maakte dat uit? ~Valeri [uit Elektrische Woestijn – Nina Janmaat]

Het einde is iets dat ik nooit had verwacht van deze tweeluik (tot zover?), het is afgerond – EN HOE?!
Ik wil heel graag een quote delen van de laatste bladzijde, maar ik laat het aan jou over om hier zelf achter te komen door de boeken te lezen 🙂

---

Heb jij deel 1 nog niet gelezen? Klik dan hier voor mijn leesvlog+recensie.

In 2082 reist de 26-jarige Zaya, samen met de ‘bot’ Ubotha, de wereld af die lijkt te zijn veranderd in een woestijn. Ze zoekt naar informatie of voorwerpen die van levensbelang zijn voor de bewoners van de oorden Pyra, Kinanu en Zarius. Wat ze precies zoekt is onduidelijk, omdat haar geheugenchip, evenals die van Ubotha, beperkt is. Wel weet ze dat door een verwoestend virus in 2055 het grootste deel van de oordbewoners is gestorven en dat dit nog steeds vergaande gevolgen heeft. Gelukkig kan Zaya dankzij een eeuwige energiebol haar chip koppelen aan alles wat elektrisch is en zo meer leren over ‘de oude tijd’. Als ze uiteindelijk heeft gevonden wat ze nodig heeft, keert Zaya terug naar de oorden, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Bovendien ontdekt ze er een hartverscheurend geheim over zichzelf. Kan ze daarmee verder leven en de bewoners van de oorden nu nog wel beschermen tegen nieuw gevaar, dat de mensheid kan laten uitsterven? ‘Elektrische woestijn’ is een spannende sciencefictionroman waarin technologie en overleven elkaar kruisen in een onheilspellend landschap.