Ik las Mechanische oase nadat ik eindelijk mijn handen om dit boek kon sluiten. Ik heb genoten van het verhaal en zelfs een traantje gelaten. Lees alles hieronder en kijk zeker mijn leesvlog als leuke aanvulling.

Titel: Mechanische oase
Schrijfster: Nina Janmaat
Uitgeverij: September uitgevers
Overig: Sci-fi, distopian, volwassenen, hedendaags, eigen bodem

Personages

De personages en bots waren allemaal super uniek neergezet, allemaal een eigen persoonlijkheid en allemaal een groei door het verhaal heen. Hierdoor vond ik niemand saai. Het is ook niet over de top, je leert niet iedereen meteen tot in de details kennen, maar genoeg om te weten dat er een band aan het vormen is tussen deze personen en Valeri. Uiteindelijk vond ik het wel jammer dat ik sommige mensen niet iets beter had kunnen leren kennen om nog meer mee te kunnen leven met Valeri, maar tegelijkertijd is het ook zo beschreven omdat de mensen waarmee Valeri om gaat, haar ook nog niet langer kennen dan dat wij hun naam weten.

Ik had een dubbel gevoel, omdat er vaak snel iets gebeurde en Valeri meer emotie toonde dan ik als lezer, maar dat zegt meer over de emoties van Valeri: ze is ook emotioneel en dromerig neergezet naar mijn idee, maar ook heel slim en oprecht. Ze ziet de waarheid in, durft risico’s te nemen, maar is wel heel impulsief en kan tegelijkertijd afdwalen door herinneringen. Door het verhaal heen merkte ik ook wel een groei, ze begon iets meer besef te krijgen van wie ze was en wat ze kon maar maakte er geen misbruik van. Naast dat was ze niet meteen ongeloofwaardig goed in haar rol zoals je vaak in YA boeken terug vind, ik ben benieuwd hoe Valeri gaat zijn in boek 2.

In het laatste deel was het echt super fijn, omdat alle worldbuilding had plaats gevonden was het nu meer op persoonlijk gebied een heel goed lopend verhaal. Er kwam meer actie en meer persoonlijkheid tussen de personages.

Verhaallijn

Het boek heeft een snelle verhaalopbouw, je hoeft niet lang te wachten tot de vragen komen en er iets gebeurt. Het leest hierdoor heerlijk weg. Wel had ik het gevoel dat er in de eerste helft minder gebeurde dan dat er eigenlijk situaties voorkwamen waar meer actie terug kon komen, maar in de loop van het verhaal gebeurde er steeds meer en kwam er meer actie in terug.

Er is dus een duidelijke start, met genoeg informatie, je leeft echt op het tempo van de hoofdpersonage mee met het verhaal. Je leert niet te snel alles over een persoon die ze ontmoet bijvoorbeeld, maar gelijdelijk aan. Wel is er na alle hoofdstukken een klein stukje te vinden vanuit een ander perspectief om de spanning van het verhaal op te bouwen en je ervan te verzekeren dat je verder wilt lezen om te weten wat dat nou weer allemaal te betekenen heeft en waar we heen gaan in het verhaal, alleen in deze stukken kom je als lezer eerder meer te weten dan Valeri.

Echt exact op de helft van het boek begon ik helemaal mezelf te verliezen in het verhaal want ik kreeg zelf ook zo veel vragen die ik zelf wilde oplossen door de informatie die je als lezer mee krijgt. Deel 3 was mijn favoriet want hier had het hele verhaal een punt gekregen en er gebeurde zo veel! Het verhaal kreeg vorm, actie en veel meer persoonlijks, het duurde wel een half boek voordat dit eigenlijk echt op gang kwam, maar de eerste helft was niet saai hierdoor en vooral juist ook heel goed gefocust op een soepele manier van worldbuilding om je voor te bereiden op de rest van het boek en de serie.

Ik kijk uit naar deel 2 waarin ik minder worldbuilding verwacht en meer verhaallijn met meer van de aspecten actie of spanning.

Worldbuilding en sci-fi

De worldbuilding wordt gedaan door het hele boek heen, hierdoor leest het soepel weg maar gebeurt er ook nog niet heel veel, als ze op een andere plek komen is het voornamelijk wennen aan de locatie. Het is een deel 1 en dat merk ik vooral ook door deze verhaallijn. Meer gedetailleerde beschrijvingen van de omgeving leek ik wel te missen in het eerste deel van het boek, maar deel 2 maakte alles helemaal goed want hier begon het echte werk en ik zag steeds meer precies voor me. Ook had ik in deel 3 nergens meer last van en las ik het boek alsof ik een film aan het kijken was.

Ik vind de technologie erg goed neergezet, geloofwaardig, maar ook erg vooruitstrevend en eigenlijk ook wel erg eng als je erbij stil gaat staan dat het zomaar eens zo kan worden gebruikt. Bah… De wereld is goed neergezet met een balans en verschillen tussen de ontwikkelingen op dit gebied en dit maakt het erg interessant om toch weer door het hele boek heen meer te leren over dit onderwerp.

Dit is een debuut en ik dacht dat ik dit heel erg merkte toen ik het boek begon, maar eerlijk waar: Niks is minder waar. Nina heeft geweldig werk geleverd en het boek krijgt 4 dikke sterren van mij.

Na de Derde Wereldoorlog in 2032 en stormvloeden die de aarde in 2035 onbewoonbaar maakten, leven in 2054 de laatste 20.000 overlevenden in het afgeschermde oord Pyra. De leiders van dit oord vol technologie zijn de ‘weters’; wetenschappers die samen met kunstmatige intelligentie zorgen voor orde in de samenleving. De 27-jarige Valeri is een dochter van de overleden stichters van het oord. Haar leven lijkt perfect als ze het vergelijkt met de nare beelden uit de oude tijd op haar geheugenchip. Toch voelt ze zich ontevreden. Waarom moet ze verplicht werk uitvoeren dat de ‘bots’ veel beter kunnen? Enkele opstandelingen nemen contact met haar op. Ze vertellen dat de ‘weters’ niet te vertrouwen zijn en dat buiten weer bewoonbaar is. Valeri besluit om samen met deze opstandelingen uit het oord te ontsnappen. Maar wat wacht hen op, als ze eenmaal buiten zijn?