Natuurlijk moest en zou ik Dageraad van de boete hebben! Ik was enorme fan van De hongerspelen, toen ik die 10 jaar geleden las, en lees sinds dien elk boek dat uit komt. Ballade van slangen en zangvogels was ik zelf niet zo’n enorme fan van, maar ik had goeie vertrouwen in dit nieuwe boek over Haymitch.

En die goede vertrouwen is ruim overtroffen. Ik vloog door het boek heen, las gemiddeld 100-200 bladzijden per dag en had hem hierdoor ook echt met drie dagen uit. Het is weer volledig in de stijl zoals wij De hongerspelen kennen, en weer met een heel goed bericht op de achtergrond.

De originele trilogie eerst?

Ik was zelf 15 toen ik de originele trilogie las, en hierdoor heb ik eigenlijk de onderliggende gedachte nooit echt meegekregen. Ergens vind ik dit wel jammer, en nu dat ik dit nieuwe boek zo tof vond weet ik ook dat ik het aan ga durven om de trilogie te herlezen. Ik was bang dat de magie eraf zou gaan met het herlezen, maar ik geloof erin dat het juist alleen maar magischer gaat worden omdat ik er nu met een ander oog doorheen zou gaan.

Ik heb vooraf niet de eerste boeken herlezen, en hier was ik eigenlijk wel blij mee. Zo hebben ze het in één van de boeken heel erg over Haymitch zijn spelen en ik was hier nu wel echt los van weer ingedoken. Maar ik moet wel zeggen dat ik me niet alle namen meer kon voorhalen, wie was wie ookalweer? Er zijn namelijk wel een aantal personen die we al kennen van de eerdere boeken. Maar dit haalde mijn lol niet weg uit het boek, je leert ze wel gewoon goed genoeg kennen om weer een beeld te kunnen schetsen en ik denk dat ik het heerlijk vind om met mijn huidige kennis juist de hongerspelen te herlezen gezien het dan meer op chronologische volgorde wordt verteld. Ook ben ik echt volledig kwijt wat er gebeurde in deel 2 en 3 dus het wordt weer eens tijd om de trilogie op te pakken.

Maar dit is natuurlijk een review voor het nieuwste boek, en ik ga het niet alleen maar hebben over het bericht dat met dit boek wordt uitgezonden, want naast dat was het zo veel meer! Ik heb wel echt een paar dagen moeten nemen om mijn mening te verwoorden, en nog steeds nu ik dit aan het typen ben vind ik het heel moeilijk. Ik houd van dit boek, maar ik kan het zo moeilijk uitdrukken…

Emoties

Te beginnen bij de quotes voor in het boek. Meteen 4 motto’s uit andere verhalen die Suzanne Collins niet kon laten varen. Dit is al een bericht van zichzelf, maar halverwege hoofdstuk 1 struikelde ik alweer over een prachtige zin van Lenore Dove, het vriendinnetje van Haymitch, en toen wist ik meteen dat ik een markeerstift moest pakken en dat het boek vol zou komen met markeringen.

Normaalgesproken ben ik niet zo van het annoteren, maar als ik een boek heb waarin ik het al zo snel voel, dan doe ik het ook zonder spijt, en in dit boek bleef het maar komen: Mooie, emotionele momenten, sterke uitspraken en quotes… het stopte niet. Ik heb bepaalde stukken ook echt meerdere malen gelezen omdat ik het op wilde zuigen wat er stond. Dit boek heeft mij laten huilen, lachen, boos laten worden en mijn hart laten smelten. Het was een rollercoaster van emoties.

Plot en personages

Het enige dat ik wel vond met dit boek is dat het wel eigenlijk weer hetzelfde verhaal met een nieuw bericht is zoals wij het al konden. Het is weer een persoon die wordt gekozen voor de hongerspelen, om vervolgens de arena in te gaan en er met veel shit uit te komen. Tuurlijk wist ik dit vooraf, en voelde het ook wel weer als een warm bad, maar toch… bracht het niet heel veel nieuws. Dat is ook een reden dat ik blij ben niet de hele serie nu te hebben gebinged.

Waar boek 1 vooral stilstond bij wat geweld achterlaat en dat een revolutie niet zonder persoonlijke offering gedaan kon worden is het bij boek 2 makkelijker: Vertrouwen. In deel 3 stonden we stil bij de herinnering aan het falen en de mogelijkheid tot het falen van de overheid en mogelijke hints naar rebellie. Bij Het boek over president Snow gaat het over gegeven kansen en keuzes die worden gemaakt, maar nu vond ik op Polygon.com toch een mooie quote over het bericht dat Dageraad boven de boete uitzend: ‘May the narrative be ever in your favor’. En dit is exact wat er gedaan wordt. Het gaat heel erg over propaganda, het verdraaien van de waarheid om iets of iemand er in jouw voordeel anders uit te laten zien. Dit is zo’n enorm belangrijk onderwerp dat ik blij was het eens terug te zien in een YA boek. Het is ook echt een onderwerp die woede in mij laat opborrelen want ik kan er echt enorm slecht tegen.

De karakters daarnaast zijn wel enorm goed neergezet. Wij konden er natuurlijk al een hele zoot, maar ze zijn nu een stukje dieper uitgewerkt. Je leert ze nu al die jaren eerder kennen en echt van een stuk dichterbij en in een hele andere rol dan ze eerder langs zijn gekomen. Ik had ook meteen een emotionele band met de meeste mensen, vanaf moment één voelde het alsof ik de persoon al mijn hele leven kon. Daarom moest ik dus echt na hoofdstuk 2 al meteen huilen…

Het boek was eigenlijk nergens saai, maar ik moet wel zeggen dat er naar mijn mening in de laatste hoofdstukken echt te veel onderbrekingen van liedjes waren. Ik las ze in het begin echt wel allemaal, maar ik heb ze toch een beetje gescand zo aan het einde, het werden ook steeds langere liederen. Tuurlijk hadden ze wel bijpassende sferen en berichten, maar het voelde een beetje als een musical met halve liedjes gevolgd door een dialoog. Hier was ik niet de grootste fan van, hierdoor duurde het laatste stukje mij ook wat te lang. Als de liedjes korter waren geweest of er iets minder voorkwamen bleef ik een stuk lekkerder in het verhaal.

Het einde moest ik wel even twee keer lezen. Dit omdat ik iedereen op sociale media zag huilen bij het einde en dit was mij niet overkomen. Ja het was zielig, maar ik voelde niet de emoties zo heftig als anderen. Vooral bij de epiloog vond ik het wel jammer dat ik me de hongerspelen niet zo goed kon herinneren. Ik denk dat ik dan misschien wel wat tranen had laten vloeien doordat ik meer een band zou voelen tussen de twee tijden.

Het boek is prima te lezen zonder kennis van de hongerspelen omdat het zich ervoor afspeelt. Wel is het leuker met enige herinneringen aan het verhaal door de films of boeken. Ik zou zeggen: Lees het gewoon!

Waar vecht je nog voor als je alles waar je van houdt verliest?

De dag van de boete voor de vijftigste Hongerspelen breekt aan en paniek houdt de districten van Panem in zijn greep. Dit jaar worden er ter ere van de Kwartskwelling twee keer zoveel tributen de afgrijselijke arena in gestuurd worden. In District 12 probeert Haymitch Abernathy niet te veel na te denken over de kans dat hij een van hen zal zijn. Hij wil gewoon de boete doorkomen en bij het meisje zijn van wie hij houdt. Maar wanneer zijn naam tijdens de ceremonie wordt geroepen verandert die droom in een nachtmerrie. Hij wordt onmiddellijk afgevoerd naar het Capitool, samen met drie andere tributen: een jeugdvriendin die als een zus voor hem is, een geobsedeerde bookmaker, en het meest verwaande meisje van de stad.

Zodra de Spelen beginnen, beseft Haymitch dat hij gedoemd is te verliezen. Maar iets in hem wil vechten… En hij wil dat zijn strijd tot ver buiten die dodelijke arena nagalmt.