In mijn Discordserver heb ik samen met 3 anderen het boek Stardust (Ster) gelezen. Elk hoofdstuk hebben wij onze mening gedeeld en aan het einde natuurlijk wat wij ervan vonden en dit maakte het wel echt leuk en interessant om te lezen. Je had echt elk hoofdstuk weer om even te kletsen over het boek. Omdat het al een ouder boek is met honderden, duizenden reviews wil ik graag een iets andere recensie schrijven dan jullie van mij gewend zijn, ik gebruik namelijk ook wat stukken die ik heb gedeeld tijdens onze buddyread en affentoe zelfs wat meningen van de buddy’s! (SPOILERWARNING)

Hoofdstuk 1 opende voor ons allemaal heel veel interessante vragen voor het boek. Hier lees je eerst vanuit het perspectief van de vader van het hoofdpersonage Tristran en lees je ook hoe hij verwekt is – dit is een belangrijk achtergrond verhaal om te weten wie en wat Tristran precies is, maar het opent vele onderwerpen. Het was een hoofdstuk van ‘Trust the Progress’ want je leert wel veel mensen kennen en moet hier ook meteen wel wat mensen onthouden die de rest van het boek belangrijk blijven of terugkomen.

Hoofdstuk 2 was kort maar krachtig en hierin leer je Tristran beter kennen, maar ook wordt de wereld en de stad waarin zij wonen beter geschetst. Super leuk om alles te lezen, al moet je wel erom denken dat je een andere tijsdgeest openzet, want het beeld wat Tristran heeft van zijn crush Victoria is wel bijzonder omschreven, vooral voor de leeftijden die ze toen hadden, en wij vinden toch ook allemaal dat Victoria helemaal niet zo leuk klinkt, niet voor Trsitran, maar ook het feit dat iedereen op haar verliefd is, is toch wel vreemd. Een typisch stuk van Populair, mooi, maar b*tching.

Hoofdstuk 3 daarentegen was heel taai. Lastig te volgen door de vele perspectieven. Hier krijg je ook een eerste beeld van de heksen, maar deze lijkt nog een beetje vaag te zijn. Ook het doel van Tristran wordt hier duidelijker, want we lezen meer over de Ster waar hij achteraan gaat voor zijn crush. Wij ervaarden dit hoofdstuk allemaal als een soort koortsdroom, waar de ene het een mooi verhaal vond maar met te veel wisselende perspectieven – vond de ander, waaronder ik, het juist meer onbegrijpelijk door alle informatie die je opeens voorgeschoteld kreeg.

Hoofdstuk 4 begon alles wel weer meer aan elkaar te binden en beter samen te komen met dat van Tristran. Wij vonden het ergens wel vreemd dat Tristran meteen veel vertrouwen had in de man die opeens naast hem ligt tijdens zijn reis door Fearie, de grens tussen Wall, de stad, en het feeënrijk Stormhold. Het lijkt ons toch wel wat lastiger om te besluiten of iemand betrouwbaar is in een magisch land. Al moeten wij wel zeggen: Hij gaf wel goede vibes af, hij deed ons wel denken als Meneer Tumnus in Narnia, de eerste die je tegenkomt maar waarvan je weet: Dit zal wel goed zitten. Tegelijkertijd vond ik dat dit hoofdstuk eigenlijk te snel liep. Opeens had hij de ster gevonden, een meisje die is gewond geraakt door de val. Blijkbaar waren we al 6 maanden onderweg en dit is totaal niet terug te vinden in de voorgaande hoofdstukken omdat er weinig van zijn reis is beschreven. Ik had het meer waardeerd als er meer van de reis was gedeeld, en er toch wel wat minder perspectieven werden uitgewerkt. Ik snap die van de heksen wel omdat er hierdoor wat spanning in het verhaal kwam, maar verder had ik er echt een stuk minder gehoopt.

Hoofdstuk 5 had zo veel perspectieven en zo weinig bladzijden, voor mijn gevoel een kort vrij nutteloos hoofdstukje, maar nu moet ik ook zeggen dat ik weinig in mij opnam: het boeide mij steeds minder omdat ik ook de personages niet heel interessant vond en de schrijfstijl en perspectiefwisselingen niet enorm fijn vond voor dit verhaal. Ik hab het gevoel dat Neil te veel wilde in te weinig bladzijden. Tristran was ook niet erg sympathiek en snugger bezig, waardoor we hier ook veel irritatie uit haalden. Het stuk met de heksen, waarin duidelijk werd wat zij precies wilde bereiken werd daarentegen wel als wat leuker ervaren.

Update halverwege

Ondertussen hadden wij allemaal een goed beeld van wat het verhaal voor ons deed en hoe wij het vonden lezen. Het is sprookjesachtig geschreven met een wat ouder taalgebruik. 2 van ons lazen het in het Engels, waaronder ik, en de anderen lazen het boek vertaald: Ster. De schrijfstijl is niet helemaal te vergelijken met ander werk van Neil Gaiman en we moesten toch allemaal wel wennen aan de tijdsgeest en taal. Hoewel dit steeds beter liep, waren wij op dit punt ook al op de helft van het boek en was het vooral een informatiedump geweest en niet persé een echt avontuur tot nu toe.

Hoofdstuk 6 was wat filosofischer en was wel weer erg leuk, ik waardeerde de boodschap en het gesprek met de boom (die eerder een Nimf was), ook werd Pan hierin betrokken en dat is één van mijn favoriete mythische wezens. Hier ontmoette Tristran ook een meneer die hem voor een stukje meeneemt met zijn wagen, waardoor er wel een stuk meer karakter te zien was in het verhaal en je Tristrans personage ook een stuk zag groeien.

Hoofdstuk 7 was mijn persoonlijke favoriet. Hier kwam een stuk meer actie en spanning in terug en door de weinige dialogen was de schrijfstijl ook heel anders waardoor ik het persoonlijk echt een stuk fijner vond lezen. Wel vonden anderen nog steeds dat Tristran echt uit eigenbelang aan het handelen is, wat eigenlijk heel jammer is, in dat opzicht is hij niet het meisje (de ster) aan het redden, maar probeert hij haar te redden zodat hij haar weer mee kan nemen naar Wall. Helaas moesten wij hier ook op lugubere wijze afscheid nemen van de eenhoorn… In dit hoofdstuk werd er wel weer voor de eerste keer gevraagd naar zijn eerste reisgezelschap (onze meneer Tumnus) maar er kwam hier geen informatie over hem naar voren, ik hoopte hier erg dat hij nog terug zou komen in het verhaal.

Hoofdstuk 8 beschreef een avontuurlijk maar rustig verhaal, na het gevecht zaten Tristran en de Ster (Yvaine) op een wolk en een wolkschip en leerde je haar ook beter kennen. Daarbij zag je ook wel een groei in hun relatie. Eindelijk een soort sympathie vanuit Tristran. Ook kwam Tristran in contact met zijn originele moeder, die wij in hoofdstuk 1 hebben ontmoet. Hij weet natuurlijk niet wie zij is, maar het gesprek dat Tristran en de heks (waarvan zijn moeder de slaaf is) hebben had wel een soort tension waardoor je door wilde blijven lezen.

Hoofdstuk 9 was wel een hoofdstuk met een leuk einde, Tristran komt eindelijk een beetje bij zinnen en weet nu waar hij zelf meer achter staat. Ze komen terug bij Wall en ze zullen bijna de stad ingaan. Verder was het wel weer een hoofdstuk met heel veel perspectiefwisselingen, waaronder ook perspectieven waar ik zelf niks om gaf, dus het was zeker niet mijn favoriete verhaallijn, sommige perspectieven verliepen hier dan ook met een pittige anticlimax.

Hoofdstuk 10, het laatste hoofdstuk, waar Tristran wel door de muur gaat bij Wall, maar Yvaine buiten laat staan, is een hoofdstuk met leuke gesprekken en vooral een hele mooie karaktergroei bij Tristran die hier eindelijk op een rijtje heeft wat hij nu echt wilt in zijn leven. Hij spreekt ook zijn gezin weer en dat is een leuk wederzien, maar ook wel een beetje oppervlakkig met weinig emotie, terwijl Tristran toch ruim een jaar weg is geweest.

De epiloog vond ik persoonlijk erg cliché en voorspelbaar, maar ik was er wel voor het verhaal – het hield wel lekker vast en het was toch het Happily ever after verhaal wat we verdienden. Al met al hadden de meesten van ons toch wel meer van Tristran willen meemaken en minder van de extra personages, of dat als Neil toch zo graag die andere perspectieven wilden doornemen, dat Tristran dan niet naar de achtergrond werd geschoven maar je daarbuiten ook iets meer van zijn reis en karaktergroei mee kon krijgen, dus dan zou het boek meer richting de 250 pagina’s lopen, in plaats van de bijna 200 die het nu bevat. Ergens vond ik het in de epiloog wel teleurstellend dat ons eerste reisgezelschap, de meneer Tumnus waar ik even de naam van kwijt ben, niet meer terug komt in de epiloog… terwijl ook Tristran toch in de loop van het verhaal meerdere mensen heeft gevraagd naar zijn oude vriend.

Mijn conclusie

De eerste helft van het boek was heel vreemd, veel personen, veel informatie, heel veel perspectieven – en ik moest enorm wennen aan de schrijfstijl die niet te vergelijken is met andere boeken van Neil. Heel ouderwets en whymsical. Ik las hem in het engels en moest soms toch wel echt twee keer nadenken of ik daadwerkelijk ooit engels heb leren lezen. Het was zeker wel goed te doen, maar het is wel iets waar je rekening mee moet houden.

Het verhaal verder was wel erg leuk, vanaf de helft van het boek begon er meer actie en avontuur in te komen en had ik ook veel meer het idee dat we inderdaad lang onderweg waren, en veel van de vragen en openstaande verhaallijnen kwamen tot zijn recht. Ik had wel liever meer van Tristran zijn avontuur willen lezen in plaats van zo veel andere verhaallijnen, maar al met al was het geen slecht verhaal – ik gaf gewoon niet om alle pov’s.

Al met al een leuk sprookje met weinig karakterbouw, maar wel met een mooie groei en goede boodschap. Het is hier en daar wat voorspelbaar en misschien wat cliché, maar voor 1997 waarin het uitkwam snap ik volledig dat het iets is dat nog niet vaak eerder voorbij is gekomen! Het is origineel geschreven als sprookje voor volwassenen en dan verwacht ik toch wel iets meer reis en diepgang. Het is nu ook erg geschikt voor Young adults vanaf een jaar of 14/15.

Zou hem wel aan willen raden aan anderen, vooral als je houd van sprookjesachtige verhalen, een echt good and evil en happily ever after. Voor mij verdiende het ongeveer 3 sterren.

---

Ben jij benieuwd geworden naar het boek of zoek jij nog een exemplaar voor jouw collectie? Kijk dan via mijn affiliatelink bij Libris voor een editie die jij mooi vind!

Dit betekend dat als jij een boek koopt via één van deze links, dat ik een kleine bijdrage hiervan ontvang. Dit kost jou niks extra, maar het steunt mij wel in het bijhouden van mijn blog en Youtube. Alvast bedankt!
Libris.nl is de website waarop verschillende fysieke boekhandels die bij Libris of BLZ. zijn aangesloten ook een steun kunnen krijgen, en het is zelfs mogelijk om je boek op te halen in de boekhandel bij jou in de buurt mocht je dit willen – hun motto is ook: Koop lokaal.