Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel, het boek waarin de welbekende Rosa 25 is heeft nu ook een musical die door het hele land gaat. Een theaterstuk waarin 4 jongeren op een kruispunt in hun leven staan, met de vraag welke kant ze op moeten gaan, en op wat voor manier, en of het nog wel mogelijk is om ook terug te halen wat er vroeger al was.

Het boek is enorm goed in beeld gebracht. De stemmen in Rosa’s hoofd zijn in beeld gebracht door een werkplaats en de cast wisselt enorm goed af zonder het verwarrend te maken – tussen hun eigen rollen en de stemmen in Rosa’s hoofd. Ik heb gelachen, genoten, maar ook zeker wel tranen met tuiten gehuild omdat het gewoon zo goed in beeld was gebracht. (tranen van verdriet, maar ook van geluk).

Marieke Goemans die de rol van Rosa heeft brengt deze hoofdrol ook echt heel goed in beeld. Ik voelde enorm met haar mee, ondanks dat ik de keuzes en persoonlijkheid van Rosa eigenlijk heel moeilijk vond om te begrijpen. Hier liep ik daarom ook echt wel tegenaan in het boek, maar om het zo te zien lijkt het wel alsof ik nog meer begrip heb gekregen voor alles wat er gebeurde. Ik denk dat dit komt doordat er in de musical veel meer stil werd gestaan bij het feit dat Rosa echt het gevoel heeft stil te staan en hier uit wilt komen, er waren meerdere momenten in de musical waarin dit werd benadrukt door liedjes en de stemmen in haar hoofd.

Met weinig items en weinig cast hebben ze zo veel kunnen doen, en het is heel creatief bedacht om de werkplaats en items zoals tonnen en kratten te gebruiken om alle andere alledaagse items in beeld te krijgen. Het deed mij bijna een beetje denken aan een musical die ik begin dit jaar heb mogen bekijken: Baby Blue van Vis à Vis. Ook weinig mensen in de cast, speelt zich af op een bouwplaats en gaan ook over een aantal van de thema’s die in Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel langskomen, alleen dan in de wereld van weer een doelgroep ouder (30+) en hier is de drugswereld betrokken in plaats van persoonlijke verslaving.

Er zitten veel trigger warnings in het verhaal, en waar het voor mij in het boek als een soort toeval en net even een tandje te veel voelde voor letterlijk maar 4 vrienden, was het een stuk beter te volgen in de musical. Ja het was nog steeds veel, maar het had zo een samenvatting kunnen zijn van kennissen en vrienden om mij heen en op de een of andere manier maakte het zien en beleven hierdoor mijn begrip voor het boek ook een stuk groter.

Ik raad deze musical echt van harte aan. Tijdens de show had ik al wel wat momenten waarop ik tranen in mijn ogen kreeg, en ik hoorde genoeg gesnik om mij heen, maar ik liet mijn tranen pas lopen aan het einde. Ik heb veel gelachen en was helemaal in de karakters en hun verhalen gezogen. Een musical met maar een cast van 5 mensen en een enorme vulling waarin je in 1,5 uur de worstelingen van de huidige jongeren volledig beleefd. Het boek was al erg goed, maar de musical vond ik stiekem nog wel beter!

En wie staat er naast me als ik de zaal uit loop met tranen op mijn wangen? Francine Oomen… dus ik had nog even een kort gesprekje met haar gevoerd en natuurlijk vooraf aan de musical ook nog een boek gehaald en laten signeren, wat een leuke bijkomstigheid was. Ze heeft zelf de musical al een stuk of 7 keer gezien, dus ook jij hebt kans om haar tegen het lijf te lopen 😉 .

Deze voorstelling bevat thema’s die voor sommige bezoekers confronterend of triggerend kunnen zijn:

• Alcohol- en drugsgebruik (waaronder lachgas en truffels), verslaving
• Verlies van een dierbare en rouw
• Psychische thema’s: gesprekken met psycholoog, depressieve gedachten
• Ongewenste zwangerschap
• Weglopen of vermissing
• LGBTQ+-thema’s en afwijzing door ouders of geliefden
• Deze voorstelling bevat felle lichteffecten