Het duurde even, maar ik heb na ongeveer 2 maanden eindelijk deel 1 van De vogel die tranen drinkt uit. Ik deed er zo lang over, maar niet met de reden dat ik het niet leuk vond. Ik vond het boek echt heel tof en ik wilde blijven lezen. Ik had alleen moeite met tijd en energie vinden om mijn boek op te pakken. In de zomervakantie deed ik veel leuke dingen met vrienden en hierna begon ik met mijn nieuwe baan, dusja, ik moest echt weer even mijn energie opladen om te gaan zitten voor de laatste 100 bladzijden waar ik wel echt het langst mee bezig ben geweest.

De eerste 50 bladzijden lazen wel heerlijk snel weg, maar waren nog wel verwarrend. Wie zijn al deze personages en wat hebben ze met elkaar te maken? Ik wilde meteen verder lezen in het tweede deel van het boek en ik merkte eigenlijk dat het toen meteen duidelijker werd. Alles begon op zijn plek te vallen, behalve één ding: Het doel. We weten wie, wat en waar, maar nog niet waarom. Dit hield mij niet tegen in het verhaal gelukkig, want het was wel zo neergezet dat het eigenlijk niet echt uitmaakt waarom ze samen op reis gaan. Het is een boek met een mix van karakter- en plotgedreven stukken waardoor je altijd wel echt bezig was met iets. Ik leefde echt in het moment en was totaal niet echt bezig met het doel.

Een aantal elementen in het boek zijn gebaseerd op Koreaanse mythologie wat het ook wel heel tof maakt om hier over te lezen. Nu hoeft het gelukkig niet zo te zijn dat je hier al iets over moet weten, want alles wat je moet weten wordt uitgelegd in de loop van het verhaal. De worldbuilding is hierdoor ook echt heel goed gedaan en ik had echt het idee alsof ik een film keek. Het is enorm knap gedaan dat het meeste wereld en karakterbouw in de eerste 50 bladzijden paste en dat de rest heel soepel mee druppelde in het verhaal, ik kan dit enorm waarderen! Hierdoor was het ook niet zo’n moeilijk boek en las ik er echt zonder moeite doorheen.

De karakters vond ik ook enorm leuk. Ik hield heel erg van de Rekkon: Een reuze kipachtig wezen die gedreven wordt door actie en vechten, maar die ook enorm veel humor heeft. Maar tegelijkertijd is de Tokebi ( mijn favoriete wezen: gebaseerd op een Goblin is dit er eentje met vuurmagie en hij was erg nieuwsgierig en gevoelig. De groep samen, ook nog met een Nhaga (Ryun) en een mens (en een reuzen kever genaamd Nanie), was echt een bij elkaar geraapt zooitje die door het boek heen steeds meer voor elkaar gingen voelen en eigenlijk niet meer zonder elkaar verder konden. Alles wat ze beleefden samen zorgde voor mooie en spannende momenten waarbij iedereen elkaar heel goed aan kon vullen.

Naast de reizende groep wisselen we ook wel eens van perspectief naar de zus van Ryun die met de groep mee is, want zij is achter hem aan gestuurd met een opdracht, maar ook is er soms een deel geschreven uit het dorp waar de Nhaga vandaan komt. Je komt hier achter heel veel dingen waar de club dan nog niet van weet, wat de spanning voor mij echt wel hoog hield en ik ook echt niet kon stoppen met lezen.

Ik weet dus niet of het komt door mijn energie en concentratie, maar de laatste 100 bladzijden vond ik wel ook het moeilijkst door te komen omdat het voor mij echt aanvoelde alsof het korter had gekund. Het werd uitgemolken met gebeurtenissen die ik maar vreemd vond en soms had ik het gevoel alsof ik een kinderboek aan het lezen was, en daar hielp de naam Koning Onverslaanbaar ook niet erg bij mee. Ik kon die hele gozer niet serieus nemen.

Maar het einde maakte echt alles meteen weer goed. Er kwam een twist, de reden waarom ze naar de tempel moesten werd bekend gemaakt (die ik echt niet had zien aankomen) en het einde is open waardoor ik ook echt zin heb in het tweede deel. Alhoewel, ik moest het eind wel even verwerken, want er gebeurden opeens allemaal dingen tegelijkertijd en het voelde ook alsof het doel toch niet was bereikt naar mijn mening, maar ik kan het nu wel enorm waarderen en ik kan echt niet wachten tot ik het volgende boek in mijn handen heb. Ik ben benieuwd hoe deze is uitgewerkt, omdat deel 1 vooral centraal stond rond de Nhaga’s, maar ik heb het gevoel alsof dat in deel 2 De dromenjagers nog wel eens anders kan zijn.

Ook ben ik er achter gekomen dat de game verwacht wordt in 2026!!! Ik kan niet wachten om deze te spelen.

Om de wereld te redden wordt Keigan Draca gevraagd om een levensgevaarlijke reddingsmissie te leiden naar het hart van de zuidelijke jungles van de Nhaga. Een reptielachtig volk dat zich na een grote oorlog heeft afgezonderd van de rest van de wereld, en bovendien uiterst gevaarlijk is. Keigan is een van de weinigen die regelmatig het Nhaga-territorium weet binnen te dringen, en er ook weer levend uitkomt. Maar zelfs voor hem is dit een uitdaging… Zeker als blijkt dat diegene die hij moet redden een van de door hem zo gehate Nhagas is.

Wat volgt is een episch avontuur zoals je dat nog nooit hebt gelezen. Een wereld vol unieke wezens gebaseerd op Koreaanse mythologie.