Dit boek klonk mij heerlijk in de oren, een jonge vrouw die in de jaren 60 comédienne wilt worden zoekt rond en krijgt een rol in een serie. Je leest verder over haar belevenissen en hoe de collega’s en vriendschappen groeien. Mijn moeder vond hem jaren geleden niet zo leuk, maar ik wilde het toch een kans geven.

Titel: Funny Girl
Schrijver: Nick Hornby
Uitgeverij: Atlas contact
Overig: Humor, stereotypes, retro, pop cultuur, foto’s, 411 blz

Een van de redenen waarom ik dit boek zo interessant vond lijken was omdat er foto’s in het verhaal staan, echte, uit die tijd. Dit maakt vaak wel tot een goed verhaal waarbij ik echt erin kan verdwijnen door het zien van bijpassende beelden. Vergelijk het maar eens met een kinderboek met plaatjes. Stiekem telde jij ook wel eens de bladzijden tot de volgende afbeelding weer kwam toch?

Maar helaas was niks minder waar. Ik vond het begin van het boek wel erg leuk, maar op enkele foto’s na vond ik ze eigenlijk niet met het verhaal corresponderen. Leuk dat er een foto van Mick Jagger in een bepaald café staat, maar Mick Jagger komt niet eens in het verhaal voor, alleen de naam van dat specifieke café toevallig in dat hoofdstuk. Alsof Nick Hornby moest bewijzen dat hij bepaalde feiten heeft gebruikt. Andere foto’s waren wel leuk toegevoegd; van bijvoorbeeld een toenmalige president en een tekening van een model die werd benoemd. Dat begrijp ik nog. Het verhaal is niet waargebeurd, maar het is grappig om te zien wie er wel echt hebben bestaan.

Daarnaast voelde de personages voor mij erg oppervlakkig aan, ik kende ze niet, zelfs de hoofdpersonage Barbara/Sofie niet. Geen achtergrond informatie, geen diepgang… toen ik dit opzij wist te zetten kon ik me meer focussen op het verhaal, maar hierdoor voelde het verhaal ook nogal oppervlakkig en emotieloos voor mij aan. Later kregen we wel steeds meer kleine dingen mee over haar verleden en dit maakte dat het iets beter liep tussen mij en Sofie. Ik merkte dat dit echt een ‘characterdriven’ verhaal is en ik houd vaak meer van een boek met een goed plot waarin veel gebeurd.

Al vrij snel begon het verhaal minder interessant te worden, ze had de rol gekregen en ze waren wat aan het brainstormen over de serie en het script. En dit het hele boek door. Er gebeurde ook wel wat op liefdes gebied maar dit gebeurde, en ik voelde er geen emoties bij. Tot op de aller laatste, maar die is pijnlijk genoeg heel abrupt gestopt. Niet de relatie zelf, maar het hoofdstuk was voorbij en we springen de epiloog in wat zich 50 jaar later afspeelt en dit was echt een epiloog die ik heel onnodig vond. En ik was al geïrriteerd omdat er iets was wat ik leuk vond waar ik niet langer van mocht genieten.

Nick Hornby vecht met dit verhaal wel welbekende stereotypes aan, ook degene die vandaag de dag helaas nog steeds plaatsvinden. Dit doet hij op een luchtige en alledaagse wijze, met een vleugje humor. Ik herkende de humor, maar vond het zelf niet grappig, dus dat was ook wel jammer.
De schrijfstijl was hierdoor wel echt heerlijk, ondanks dat ik het verhaal niet leuk vond vloog ik wel door het boek heen. Het is lekker vlot geschreven, luchtig en de zware onderwerpen worden ook makkelijk beschreven, in plaats van op een zware toon.

Al met al heb ik het boek 2 sterren gegeven en in mijn minibieb gezet. Het boek had van mij de helft korter mogen zijn. Ik hoop dat iemand anders wel kan genieten van het verhaal, want ik heb heel veel positieve reviews gelezen.

Ik eindig tegenwoordig wel met ‘aan wie zal ik hem aanraden’ want zelfs boeken die ik niet leuk vind, zullen anderen misschien wel waarderen. Ik zal Funny Girl aanraden voor mensen die houden van een simpel, vlug boek met humor die echt gefocust is op de diverse set personages en niet op het plot. Iets dat zich afspeelt in het verleden en zelfs feiten gebruikt om tot dit fictieve verhaal te komen.

Engeland, de swingende jaren zestig. Het land is volledig in de ban van de televisiecomedy, met name van die waarin Sophie Straw de hoofdrol speelt. Sophie is een voormalig schoonheidskoningin uit de provincie die maar één ding in het leven wil: de mensen aan het lachen maken. Achter de schermen hebben de cast en crew de tijd van hun leven. Maar als het script te veel op de werkelijkheid begint te lijken en de grenzen tussen feit en fictie dreigen te vervagen, worden ze allen geconfronteerd met een lastige keuze.