Tijdens het lezen van genoeg andere boeken wilde ik toch wel weer eens iets anders lezen. De lessen van meneer Picquier sprong eruit in mijn kast. Lekker dun, een roman over een jonge man zonder diploma en zeker geen liefde voor lezen, die komt te werken in een verzorgingstehuis en hier uiteindelijk iets gaat doen met voorlezen aan de bewoners.

Titel: De lessen van meneer Picquier
Schrijver: Marc Roger
Uitgeverij: AW Bruna 2020
ISBN: 9789400511705
Overig: Literatuur, roman, bejaarden, ziektes, overlijden, 203 bladzijden

Wat mij meteen al opviel was dat ik de schrijfstijl heerlijk vond, het is geschreven alsof de hoofdpersonage het zelf verteld aan je, dit maakte dat ik echt verzonken was in het verhaal, maar zelf geen rol had waar ik juist nu wel naar op zoek was. De jonge Grégoire, 18 jaar aan het begin van het boek, neemt je mee met zijn belevenissen in het verzorgingstehuis waar hij net in de keuken is komen te werken. Van personeelstekorten, tot pestende collega’s, naar leuke momenten waar hij naar uit kijkt en goeie levenslessen.

Het mooie aan dit dunne boekje is dat je wel echt super veel beleefd en er echt veel uit kan halen. Dit is ook een van de weinige boeken waar ik sticky notes in heb geplakt bij mooie stukken en belangrijke stukjes tekst die ik wil onthouden. Op de kaft staat een mooie quote van La liberté de l’Yonne: ”Een prachtig eerbetoon aan literatuur en vriendschap.” en hier ben ik het volledig mee eens.

Vanaf het eerste moment dat Grégoire zijn eerste boek in handen neemt krijg je als lezer een stuk meer mee van de vriendschap die hij opbouwt met meneer Piqcuier en vooral de wijze lessen die hij hem geeft nadat hij zijn hele leven boekverkoper is geweest. Wat hij aan boeken te danken heeft en wat hij eruit heeft gehaald maar ook vooral hoe je het moet lezen en overbrengen op anderen. Ik vind het een boek die iedereen gelezen moet hebben, of je nou al jaren leest of bijna nooit een boek aanraakt. Dit boek verbreed je kennis over literatuur.

Ik heb hardop gelachen en voelde ook het verdriet en de boosheid van de hoofdpersonage. De schrijver Marc Roger heeft in heel weinig pagina’s een heel pakkend en aangrijpend werk neergezet. Ik heb er eigenlijk ook niks op aan te merken (behalve dat ik er niet met mijn hoofd bij kan dat meneer Picquier in een 2x3m kamertje 3000 boeken heeft weten te stoppen, ik wil zijn geheim weten). Je leeft in dit hele boek 2 jaar met Grégoire en de tehuis bewoners mee en het voelt echt alsof je als lezer ook een band met ze opbouwt. Ik vond het zelfs jammer toen het voorbij was.

Een ontwapenende roman voor fans van Intouchables en Jonas Jonasson – en voor iedereen die van lezen houdt.
Meneer Picquier heeft zijn boekwinkel moeten sluiten, maar het is hem gelukt om zijn dierbaarste bezit, drieduizend boeken, te bewaren. Die vullen zijn kamer in verzorgingstehuis Bleuets nu tot aan het plafond.
Door zijn ziekte kan Picquier niet meer doen wat hij het allerliefste doet: lezen. Hij vraagt de jonge Grégoire, die sinds kort de maaltijden in het tehuis rondbrengt, om hem elke dag een uur voor te lezen. Daar ziet Grégoire (nooit een echte lezer) aanvankelijk tegen op, maar met de tijd ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee. Het voorleesuur wordt steeds populairder en verhuist naar de algemene ruimte, zodat zo veel mogelijk bewoners kunnen meeluisteren.
De oude boekverkoper Picquier geeft ondertussen zijn jonge voorlezer een aantal waardevolle (levens)lessen mee…