Eindelijk heb ik dit boek eens opgepakt. Ik wil het al jaren lezen maar ik was steeds best geïntimideerd door de dikte van het boek. Maar ik ben blij dat ik hem heb gelezen! Ik had zelfs de full experience toen ik kwam op het stuk dat ging over luchtaanvallen en dat hier in Nederland op de eerste maandag van de maand het luchtalarm af ging, dat is best eng hoor hahaha.

Titel: De boekendief
Schrijver: Markus Zusak
Uitgeverij: The house of books – 2007
Vertaler: AnneMarie Lodewijk
ISBN: 9789044338195
Informatie: Fictie, Tweede wereldoorlog, 556 pagina’s

Tijdens de donkere oorlogsjaren ontdekt een jong meidje de kracht van woorden en van vriendschap

Ik moest in het begin wel erg wennen aan de schrijfstijl. Het is geschreven vanuit een vertellend perspectief, niet vanuit een van de karakters in het boek. Ook staan er vaak stukjes tussen met informatie over de tekst, een vertaling, samenvatting van een persoon of een gebeurtenis die volgt. Maar dit wende eigenlijk heel snel en ik vloog door het boek heen. Vooral door de eerste helft vloog ik meteen heen, ik moet zeggen dat ik toen wel even een momentje had van oké we dwalen nu af van waar het boek eigenlijk over gaat: De boekendief. Het ging wel over haar maar er gebeurde niet veel. Dit was van korte duur want het ging eigenlijk zo weer verder.

Er zijn wat mensen die zeggen dat het boek wat korter had gekend. Ik denk dat het wel had gekunt maar dan moesten alleen de stukken er tussen uit die geschreven zijn over en ander persoon dan de hoofdpersoon Liesel zelf. Ik denk alleen niet dat dit het verhaal beter zou maken want er is goed afgewogen over wie de hoofdstukken gaan en waarom je die extra informatie binnen krijgt.

Misschien had ik het boek wel vanuit Liesels perspectief willen lezen, omdat ik soms wel een beetje verward was door de vertelsels en omdat er nu was gekozen om vooraf aan een gebeurtenis soms al informatie te geven over wat er zou gaan gebeuren. Ondanks dat was het wel leuk om door te lezen omdat de personages natuurlijk nog niet wisten dat het zou komen.

In de tweede helft van het boek wordt het duidelijk wie het verteld, dit maakt het verhaal ook wel erg mooi. Op de flaptekst staat ook al dat het is verteld uit de ogen van de dood maar dit had ik in de eerste helft nog niet erg door. Ook heb ik de flaptekst nooit gelezen vooraf waardoor dit voo rmij als een verrassing kwam. Op die manier kwam ik wel een stuk beter in het verhaal en kon ik nog meer meeleven. Bij het einde was het zelfs zo mooi en zielig dat ik bijna heb moeten huilen. Wel had ik een beetje het gevoel alsof de epiloog een beetje te snel is geschreven, het vloog voorbij en er lag alleen focus op de gebeurtenissen maar niet het gevoel of de reacties eigenlijk. Het voelde als: Dit gebeurde er, punt.

Ik heb mixed feelings over het boek, aan de ene kant wilde ik het alleen vanuit Liesel lezen, aan de andere kant vind ik dit heel mooi gedaan dat je ook de andere personages beter kent door de hoofdstukken over hen. Daarnaast wilde ik het verhaal korter, maar tegelijkertijd was het perfect op deze manier. Het einde wilde ik wat gedetailleerder maar dan zou het een uitgemolken einde worden.

Uiteindelijk heb ik op Goodreads wel 4 sterren gegeven omdat alles hierboven mijn leesplezier niet weg haalde. Ik vind het een heel tof boek en goed gedaan en uitgedacht. Ik raad het boek zeker aan!

Duitsland, 1939. Liesel is pas negen jaar oud wanneer ze door haar moeder naar een pleeggezin wordt gebracht. Een van haar geliefde bezittingen is een zwart boekje, dat ze vond op het graf van haar broertje. In de jaren dat Liesel bij de Hubermanns woont, wordt ze een gewiekste boekendief. Tijdens de verwoestende bombardementen klampt ze zich in de schuilkelder vast aan haar schatten. Dit is een verhaal over moed, vriendschap, liefde en overleven, dood en verdriet, verteld door de ogen van de Dood, een toepasselijke verteller. Maar zal hij haar ook sparen?