Ik kocht dit boek omdat het gaat over skaten, maar ook rouwverwerking en het als bijzaak ook nog een queer tint heeft. Het is een verhaal met belangrijke onderwerpen die ik weinig op zo’n manier terug zie in YA.

Het boek gaat over Daya die na het overlijden van haar ouders moeite heeft met de verwerking en hiervoor pijn opzoekt. Als ze dan Rollerderby ontdekt gaat er een hele nieuwe wereld en passie voor haar open.

“Her rough-and-tumble teammates and their fans push her limits in ways she never imagined, bringing Daya to big truths about love, loss, strength, and healing.”

Titel: Bruised
Schrijver: Tanya Boteju
Uitgeverij: Simon & Schuster
Taal: Engels
ISBN: 9781534455030
Content warning: Self-harm
Onderwerpen: Rouw, skateboarding, rollerskating, lgbtq+, diversiteit huidskleur

---

Personages

Ik begin meteen met het punt dat ik het een goed geschreven verhaal vind. Alle personages hebben hun eigen duidelijke kenmerken waardoor ze goed te herkennen zijn. Je weet hoe ze eruit zien, hoe ze zich gedragen en als ze een grote rol hebebn in het boek weer je ook genoeg over hun geschiedenis. Het is niet langdradig uitgelegd maar juist op een mooie opbouwende manier door het boek heen waardoor je niet continu stil staat bij een personage terwijl je wilt weten hoe het verhaal verder gaat.

De benamingen Amma en Tatha waren in het begin voor mij wel onduidelijk. Ik had het op google opgezocht en Amma was hier oma en tatha was onbekend. Uiteindelijk wel heel duidelijk dat het haar vader en moeder zijn in het verhaal. Dit dacht ik ook al wel, omdat het een stuk logischer is om over haar ouders te lezen die zijn overleden en waar ze om rouwt, dan over haar oma en opa.

Haar tante en oom waar ze nu woont, Fee, Kat en Shanti zijn de grootste bijpersonages in het boek en het gebeurd niet altijd dat ik over deze personen zo veel weet, maar tegelijkertijd ook tijdens het lezen niet zou kunnen aanwijzen waar ik de informatie precies heb gevonden omdat het op een natuurlijke wijze allemaal is bekend gemaakt. Zo begin je met het uiterlijk en hoe Daya, de hoofdpersoon, deze personen ziet. Dan het eerste gesprek en verder in het verhaal door de volgende gesprekken heen kom je steeds meer te weten. De personages zijn hierdoor niet mysterieus maar je leert ze kennen zoals je een persoon in het echte leven ook ontmoet.

Het sterkste personage is natuurlijk de hoofdpersoon en het is zo mooi hoe je haar ziet groeien. Ze leert zichzelf kennen en merkt dat ze zelf ook bepaalde dingen, zoals de self-harm, niet meer nodig zal hebben om door het leven te komen. Op liefdesgebied, bij het maken van keuzes of het vragen van hulp en op alle andere gebieden is ze in de loop van het verhaal erg veranderd en dit is mooi om te zien, ik herkende dit ook bij mijzelf na het overlijden van mijn moeder.

Verwerking onderwerpen

Het is alsof de schrijfster alles wat in dit boek voorkomt ook persoonlijk of in de omgeving heeft meegemaakt. De rouw, De omgang met mensen met verschillende huidskleuren, lgbtq+, de rollerderby community… alles is goed neergezet zoals ik het ook herken in deze maatschappij.

Omdat ik zelf ook mijn moeder ben verloren twee jaar terug was ik wel bang dat het best heftig kon worden, maar ik denk dat de Engelse taal mij toch een beetje ervan af hield. Misschien als het boek in het Nederlands was uitgekomen en ik die had gelezen, dat ik dan anders had gereageerd op deze stukken, vooral op het einde had ik wel een down gevoel, misschien dat ik in het Nederlands zelfs wel wat tranen had gelaten. Ik lees te weinig Engels om me hierin echt al goed mee te leven.

Rollerskate community goed neergezet, heel inclusief zoals in het echt. In het begin had ik wel het gevoel alsof iedereen wel iets duidelijks persoonlijks moest hebben. Rouw, huidskleur, pronouns, gebarentaal, queer, apart, sterk accent, opvallende leeftijd of grotere lichaamsbouw voor de sport. Dit heeft mij niet gestoord verder, ook omdat ik weet dat het heel inclusief is in de rollerskate community. En ergens hielp het mij ook om zonder moeite de personages uit elkaar te houden. Vaak in een YA boek is het gefocust op één ding zoals lgbtq+, of is iets niet realistisch neergezet. Dit boek gaat over rouwen, maar alle personages hebben iets van het bovengenoemde. Ik ben blij dat dit boek niet verkocht wordt als queer boek, terwijl het er een grote rol in heeft. Het boek draaid er niet om. Dit boek gaat puur over rouwen en rolschaatsen. Als je de sport rollerderby niet kent maar wel dit boek wilt lezen kan je op pagina 321 een korte samenvatting lezen van wat het inhoud om zo een beter beeld te krijgen van de sport.

Het Engels leest heerlijk weg, geen moeilijke woorden, soms ook geschreven in een soort accentje en dat geeft mooie persoonlijke vormen. Ik vloog erdoorheen en dat ben ik niet gewend van mijzelf omdat ik meestal in engelse boeken niet zo vastgegrepen kan worden. Het einde is super mooi geschreven met een duidelijk punt waarin alles bij elkaar komt. Dit is een nieuw boek tussen mijn favorieten!

---

To Daya Wijesinghe, a bruise is a mixture of comfort and control. Since her parents died in an accident she survived, bruises have become a way to keep her pain on the surface of her skin so she doesn’t need to deal with the ache deep in her heart.

So when chance and circumstances bring her to a roller derby bout, Daya is hooked. Yes, the rules are confusing and the sport seems to require the kind of teamwork and human interaction Daya generally avoids. But the opportunities to bruise are countless, and Daya realizes that if she’s going to keep her emotional pain at bay, she’ll need all the opportunities she can get.

The deeper Daya immerses herself into the world of roller derby, though, the more she realizes it’s not the simple physical pain-fest she was hoping for. Her rough-and-tumble teammates and their fans push her limits in ways she never imagined, bringing Daya to big truths about love, loss, strength, and healing.