Pfoe wat een leven. Let op dit bericht kan heftig overkomen. Het is een samenvatting van pijn-ziekenhuis-overlijden-nasleep.

Zoals jullie hebben gemerkt, of niet, ben ik heel lang niet op mijn blog aanwezig geweest… maar ik heb er wel vaak aan gedacht hoor! Alleen komt er met alleen denken niks online. Daarom kom ik nu, bijna 2 maanden na het vorige bericht met een update. Ik vind het fijn om te delen hoe het met mij gaat en op het moment niet zo goed.

Sinds september had mijn moeder een zere schouder, sinds de kerst ging het echt nog véél slechter met mijn moeder, niet alleen haar arm, maar ook de rest van haar lichaam deed zeer. Ze begon het uit te schreeuwen van de pijn. Doktoren deden niks, konden niks constateren en gaven alleen maar hogere, zwaardere pijnstilling. Op 19 januari konden we het niet meer aan. We sliepen al dagen beneden op matrassen op de grond omdat ze niks meer zelfstandig kon. Ik moest haar helpen met drinken, lopen, omdraaien, verzorging… alles. Ze voelde bepaalde ledematen niet meer of had niet genoeg kracht om iets zelf op te pakken. We sliepen beneden omdat ze geen controle meer had en geen trap meer kon lopen.

Ik belde het ziekenhuis op, van hot naar her doorgestuurd, maar fast-forward kreeg ik uiteindelijk telefoon dat ze toch werd opgenomen. De ambulance kwam haar halen en ik moest die middag een toets maken. ’s Avonds kwam mijn oma langs om te vertellen dat ze kanker uitzaaiingen had door haar hele lichaam en ze zou naar Alkmaar worden gestuurd. Echter had ze de volgende dag een dwarslaesie van haar tenen tot aan haar nek door een tumor die om haar nekwervel was gegroeid.

Ik houd het kort maar krachtig, 23 januari is ze overleden met mij, oma en opa aan haar zijde. De weken die volgden heb ik nog niet kunnen rouwen omdat er zo idioot veel wordt verwacht van een nabestaande door de maatschappij. Alles moet maar meteen geregeld worden met instanties en betalingen. Omdat ze nog niet genoeg van me hadden moest ik ook verhuizen (omdat ik alleen ben nu, en dit huis te duur is) en dat gaat deze maand gebeuren. Ik had even een paar dagen rust van geregel en kon even mijn hoofd leggen bij het opruimen en inpakken van spullen, maar nu moet ik al diezelfde instanties weer berichten waar ik nu een contract heb (bijvoorbeeld internet en telefoon, gas, water en licht etc.) om een verhuizing door te geven.

Eind maart moet ik over zijn in mijn nieuwe huis, begin april heb ik nog een toetsweek – wat een feest. Ik wil door studeren om mijn Propedeuse te halen, maar alles staat in de weg van mijn studie, al bekijk i het in een negatieve bui liever andersom – mijn studie staat in de weg van mijn leven op het moment.

Ik ben van alles aan het doen en probeer zo veel mogelijk ook wel ontspanning te vinden met vrienden, mijn rolschaatsen, een serie (tips?) of het nieuwe boek van Julie Kagawa… maar ik ben nu op een punt aangekomen dat ik het moeilijk heb. Ik heb even mijn hart gelucht bij mijn maatschappelijk werkster en vind het nu ook even fijn weer mijn blog erbij te pakken om het weer rustig aan op te pakken (al zal ik niet heel veel gaan plaatsen binnen nu en de aankomende paar weken).

Morgen heb ik een online boekpresentatie van Julie Kagawa en daar verheug ik me heel erg op.
Ik hoop dat de verhuizing voorspoedig verloopt en dat ik gewoon even rust kan nemen en tijd om te verwerken.