Titel: Ik, Earl en de stervende Rachel
Uitgeverij: Pimento
Overig: 285 blaz, paperback, Nederlands
Buddyread met: @astoldbyjohely (ninetieslibrary)

In het begin zag ik de humor wel erin, maar vond ik het zelf niet grappig. Het gaat zo lang door dat het een beetje saai wordt. Ook komen er veel labels/stereotypes in het verhaal voor en in elk hoofdstuk heeft hij wel weer iets over een bepaalde groep te zeggen. Zo komen er Latina’s, bisexuelen, emo’s en nog veel meer in voor. Ik vind de tekst die is geschreven vanuit de ik-persoon Greg, erg negatief.

Het boek kwam bij mij een beetje over als een Hoe overleef ik… voor YA lezers, iets heftigere onderwerpen hierbij. Zo kan je de mails van HOI in dit boek zien als de stukken die als Script zijn geschreven. Ook gaat het verhaal over een jongen (Greg) op de middelbare school, maar het is een beetje meer voor YA geschreven met meer sarcasme en soms feiten en heel veel meningen, HOI daarentegen is echt een kinderboek.

Ik deed de buddyread met Johely, maar toen ik zei dat ik een beetje achterliep op de challenge zei ze dat ze zelf nog niet verder was dan hoofdstuk 1 omdat ze het niet leuk vond. Ze wilde verder proberen, maar de volgende dag kreeg ik een bericht dat ze het echt niet kon uitstaan en dat ze is gestopt met het lezen van Me, Earl and the Dying Girl.

Ik ben op ten duur ook gestopt met het lezen van het boek, maar toen ik hem weer eens oppakte kon ik de schrijfstijl (door en door sarcasme, stereotype en zinnen zoals ‘Als je nu nogsteeds leest dan…’) meer accepteren, maar Greg en Earl vind ik verschrikkelijke jongens. Rachel vond ik wel een schat van een meid.

Ik geef het boek wel 1 ster omdat ik de schrijfstijl op ten duur wel erg vlot vond, als ik begon te lezen kon ik meteen veel lezen. Na de break had ik ook mijn verstand op 0 en vloog ik er doorheen.

De zeventienjarige Greg Gaines leidt een onzichtbaar bestaan op school en dat bevalt hem prima. Hij heeft één vriend, Earl, met wie hij films maakt. Greg is de eerste om toe te geven dat de films ‘f*@$ing slecht’ zijn, maar niemand krijgt ze toch te zien.
Wanneer klasgenote Rachel leukemie blijkt te hebben, wordt Greg door zijn moeder min of meer gedwongen Rachel bij te staan in deze moeilijke tijd. Greg voelt daar helemaal niets voor, maar laat zich toch overhalen. Algauw gaat het bergafwaarts met Rachel en de kans op genezing lijkt met de dag kleiner te worden. Greg en Earl besluiten een afscheidsfilm voor haar te maken. Het wordt De Slechtst Gemaakte Film Aller Tijden, zoals Greg het zelf noemt, maar wel een van de aangrijpendste en indrukwekkendste ervaringen in het leven van de drie jongvolwassenen.