Titel: Leven en laten leven
Schrijver: Hendrik Groen
Uitgeverij: Meulenhof
Overig: 280 bladzijden, Nederlands, Paperback
Bingo: Roman

Mama

Dat ik dit boek zag liggen had ik mijn twijfels er over, wel of niet meenemen, zou het echt net zo leuk zijn als de boeken over Hendrik Groen?!

De eerste 2 boeken heb ik met veel plezier gelezen, lekker vlot en met humor.
Dit boek is toch anders het gaat niet meer over Hendrik Groen of een verzorgingshuis maar over Arthur Ophof die een saai leven heeft.

Toch heb ik heb boek mee genomen….ik las de eerste blz. en ik moest direct weer lachen.
Wat is het een heerlijk ontspannend boek met veel humor zoals de boeken over Hendrik Groen. Ik kon ook met moeite het boek aan de kant leggen om te gaan slapen.
Het boek krijgt 5 sterren.

Femke

Het boek is sowieso niet eentje die ik uit mezelf zou oppakken, ik ben niet zo’n fan van roman/literatuur. Maar omdat mama en ik nog een boek moesten lezen voor de bingo onder Roman, hebben we ervoor gekozen om deze samen te lezen.

Wat mij opvalt is sowieso dat mama en ik heel andere humor hebben, zo moest mama hard op lachen door heel het boek en heb ik in de loop van het verhaal maar een aantal keer gegrinnikt. Ik vond het boek in het begin echt heel stom omdat ik de hoofdpersonen niet echt heel leuk vond, maar later begon ik me er beter in te vinden. Ik begon het verhaal ook leuk te vinden en ik kreeg er meer plezier in om het boek weer op te pakken.

Het verhaal leest super vlot weg, ik heb in het begin even gekeken naar een bepaald moment en dat was pas over ruim 100 bladzijden! Ik wilde het overslaan maar ben toch door gegaan. Ik vind na afloop ook dat ik het goede heb gedaan en dat ik wel leuke dingen heb gelezen, ik dacht namelijk dat het onnodig lang was gemaakt.

Het boek is lekker snel geschreven met korte hoofdstukjes en veel afwisseling. soms ook een briefje van de vrouw van de hoofdpersoon er tussen door wat mij haar ook iets beter deed laten begrijpen.

Ik ben wel blij dat ik het boek heb gelezen, het was lekker luchtig even tussendoor en ik geef, ondanks dat ik het in het begin helemaal niet leuk vond, het boek toch 4 sterren.

Arthur Ophof had zich het leven toch anders voorgesteld. In plaats van spectaculaire reizen te maken naar verre landen, staat hij vier keer in de week in de file van Purmerend naar Breukelen en in de file van Breukelen naar Purmerend. Groots en meeslepend kun je zijn uitgebluste, kinderloze huwelijk en zijn autovrije hofje voor de deur niet noemen. En hij wordt vijftig, dus de tijd begint te dringen.

Maar als zijn werkgever hem ‘helaas’ moet ontslaan en hij er een mooie ontslagvergoeding uit weet te slepen, openen zich onverwachts mooie perspectieven op een geheel nieuw leven..